Οι  Φοίνικες είχαν εγκατασταθεί στο Γαύριο όπου ο Ιστορικός της Άνδρου Δ. Πασχάλης διηγείται ότι είδε το έτος 1901 Φοινικικούς τάφους, καθώς και τα υπολείμματα πορφυρείου (Βιοτεχνίας εξαγωγής πορφύρας από όστρακα).

Μετά τους Φοίνικες την Άνδρο κατέλαβαν οι Κρήτες.
Περίπου ένα αιώνα πριν από τον Τρωικό πόλεμο ο Βασιλιάς της Κρήτης Μίνως ανάγκασε τους κατοίκους του νησιού να πληρώνουν φόρο υποτέλειας.

Οι Πτολεμαίοι έγιναν δεσπότες της Άνδρου 2 φορές από το 308 - 266 και από το 244 - 202 π. Χ. (Διοδώρ. Σικελ., ΧΧ, 37.)

Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους επικράτησε στην Άνδρο η θρησκεία της Ίσιδος , η λατρεία και τα μυστήρια της οποίας ετελούντο στην Άνδρο με μεγάλη μεγαλοπρέπεια (σύμφωνα με τον ευρεθέντα ύμνο της θεάς). Το επιγραφικό αυτό μνημείο ήταν μεχρι το 1987 εντοιχισμένο στο σπίτι του Ιωάννη Λουκρέζη στην Παλαιόπολη, από όπου μεταφέρθηκε στο Κοινοτικό Κατάστημα.

Περισσότεροι από τρεις Ανδρίοι στέφθηκαν νικητές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Οι Γνωστοί Ολυμπιονίκες είναι:
1. Αρίσταιχμος
2. Ιερώνυμος
3. Προκλής

Η Άνδρος είχε ιδρύσει αποικίες στην βόρεια Ελλάδα.
Στη Χαλκιδική γνωστές σε μας αποικίες ήσαν τέσσερις:
Η Σάνη, η Άκανθος, η Στάγειρος και η Άργιλος.
Κατά τον Κόνωνα έχουμε και άλλη Ανδριακή αποικία, την Άντανδρο στην Μικρά Ασία.

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης γεννήθηκε στη Στάγειρο και είχε ανατραφεί με τις παραδόσεις και τα έθιμα της Άνδρου.

Η μεγάλη ποιήτρια Σαπφώ είχε παντρευτεί ένα πλούσιο έμπορο από την Άνδρο τον Κερκύλα η Κερκώλα και είχε αποκτήσει μία κόρη μαζί του την Κλεΐδα.

Άλλοι Ανδρίοι ποιητές της αρχαιότητας ήσαν οι Άμφις, Δημοτέλης, Διονύσιος, και Κλεώκριτος. (Πασχάλης  κεφ. ΙΕ' σελ.550)

Ο Ανδρίος Μιχαήλ Ψελλός ο πρεσβύτερος αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους Βυζαντινούς λόγιους που προσπάθησαν να αφυπνίσουν τις αρχαίες Ελληνικές παραδόσεις και την κλασσική φιλοσοφία ήδη από το Θ' αιώνα.

Η μονή της Παναχράντου ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά.

Τα μεταξωτά που παράγονταν στην Άνδρο ήταν περιζήτητα στην Ευρώπη. Ονομάζονταν Εξάμιτα και Ζεντάτα, και πολλές φορές απεστάλησαν ως δώρα στη Γερμανική αυτοκρατορική αυλή.

Ο μεγάλος Ανδρίος φιλόσοφος Θεόφιλος Καΐρης είχε ιδρύσει δική του θρησκεία, τη  θεοσέβεια, παίρνοντας πολλά στοιχεία από τον Θεϊσμό.
Η θρησκεία αυτή δεν αποδεχόταν το τρισυπόστατο του Θεού.