Εικαστική ποίηση
Οι λέξεις μου με πίεζαν όλο αυτό το διάστημα.
Ανέβαιναν σκάλες, σκαρφάλωναν οροφές
Και ταλάνιζαν τα κατοικίδια που ζητούσαν
Ησυχία στο παλιό εξοχικό στην Ελλάδα.
Τώρα μίλια μακρυά, χωρίς αποσκευές,
Με τις ίδιες λέξεις παραμάσχαλα,
Βασανίζομαι γι αυτά που δεν είχα κάνει τότε.
Απωθημένες αγάπες, κρίσεις εγωισμού
Και αυτολύπησης ταυτόχρονα στοιβάζονταν μαζί
Στο ασανσέρ του κτιρίου για τον δεύτερο όροφο.
Τι παραλογισμός σκέφτομαι
Καθώς κλείνω το παράθυρο που φέρνει ρεύμα.
Τι παραλογισμός, να φορώ κοντομάνικο,
Να' ναι Αύγουστος και οι μυρωδιές του χειμώνα
Να είναι ακόμα κλεισμένες στο δωμάτιο
Με τις κίτρινες κουρτίνες.
Κι ύστερα θυμάμαι οι λέξεις μου
Είχαν προηγηθεί.
Είχαν φτάσει στον δεύτερο όροφο,
Είχαν ανοίξει την πόρτα του L60
Και είχαν εγκατασταθεί
Όμοια και απαράλλαχτα
όπως τον προηγούμενο χειμώνα.
Σταματούδη Ειρήνη
Η Ειρήνη Σταματούδη γεννήθηκε  στην Αθήνα και έχει καταγωγή από πατέρα από τον όρμο Κορθίου Άνδρου. Σπούδασε νομικά στη Νομική Αθηνών και στο πανεπιστήμιο του Leicester στην Αγγλία. Το 1999 έγινε διδάκτωρ της Νομικής σχολής του Leicester και διετέλεσε λέκτορας στο ίδιο πανεπιστήμιο στον τομέα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το πρώτο βιβλίο ποίησης το εξέδωσε το 1993 με τίτλο "Απορροές" από τις εκδόσεις Γόρδιος. Σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα και διδάσκει στον Διεθνή Οργανισμό Πνευματικής ιδιοκτησίας
Ποιήματα
          Bella poesia
Μου ζήτησαν να διαβάσω ένα όμορφο ποίημα.
Ήταν εκείνοι, οι άλλοι οι ανύποπτοι,
Οι αφελώς ρομαντικοί (εκείνοι που δεν μπορείς να τους Στεναχωρήσεις).
Μου ζήτησαν ένα δείγμα της αισθητικής αναισθητικής μου,
Γιατί αναίσθητη γράφω τους περισσότερους στοίχους.
Δεν υπάρχουν όμορφα ποίηματα.
Υπάρχουν ποίηματα μόνο που τα έχουν αγαπήσει,
Γιατί δεν ενοχλούσαν, γιατί κάτι θύμιζαν, γιατί ήταν ατελή Όπως οι άνθρωποι.
Δεν έχω λοιπόν όμορφα ποιήματα να διαβάσω.
Δεν έχω καν αξιοπρεπείς στοίχους.
Τα χέρια μου κρύα,
Η ψυχή μου αληθινή και δεν αντέχει πανάκεια.
Γι απόψε μόνο ζητώ την ανοχή και την συνενοχή σας.
Όμορφα ποιήματα δεν υπάρχουν.
Μη μαθευτεί όμως.
Σκευτείτε τα ασκέρια των ανθρώπων που θα πρέπει να Ψάξουν γι αλλού
Κι εγώ μόλις έχω αρχίσει το ταξίδι.
Έτσι μόνη, χωρίς όμορφα ποιήματα.


  Εκκρεμές


Στο φως του κεριού δεν διακρινόταν τίποτα
Απ' ότι ήξερα. Όλα μαζί τα πρόσωπα του παρελθόντος
Στοιβάζονταν κακήν κακώς στον καναπέ του καθιστικού
Και διεκδικούσαν τις θέσεις που είχαν.
Ας ήταν να υπήρχε τρόπος να τους πω πως τώρα πλέον
Είχα πτωχεύσει και πως για όλα ευθυνόταν το εκκρεμές του Καθιστικού
Απλόχερα σκόρπιζε τα λεπτά, τις ώρες, τα χρόνια.
Δεν σκέφτηκε ποτέ την ένδοια του τέλους της ζωής μου.
Προσομοιάσεις

Κι ύστερα από χρόνια
Είναι μόνο μια στιγμή,
Μια πολύ μικρή στιγμή
Που φαντάζει πολύτιμη.
Είναι μια μικρή δόση Ωριμότητας
Που ζυγιάζει το βάρος της σε κουκίδες
Ελαφρότητας και επίσπευσης
Με άμεση και σύντομη διάρκεια ζωής.
Αυτή η δόση ωριμότητας καθώς μεγαλώνει
Αφήνει μικρές ανεπαίσθητες ρυτίδες
Στις κλειδώσεις των δακτύλων μου
Και διαλέγει μανό κόκκινα όταν βγαίνει για ψώνια.
Είναι αυτές οι λεπτομέρειες που προδίδουν μετακίνηση
Προς τις συνήθειες της προηγούμενης γενιάς.
Είναι οι στιγμές που μοιάζω με την μητέρα
και οι συγγενείς εύχαρεις προλέγουν λαμπρό μέλλον,
σταθερή ζωή και απογόνους με μοίρα σαν τη δική μου.
IFF

Οι φίλοι μου δεν είχαν ποτέ μακριά μαλλιά,
Δεν αντέχουν την ζέστη, φορούν ψηλά τακούνια,
αγαπούν το ύψος,
και κουβαλούν πάνω τους κειμήλια της οικογένειας.
Και οι εχθροί μου το ίδιο.
Είχα πάντα αφάνταστη δυσκολία να τους ξεχωρίσω.

                                                           IFF = Identification friend or foe.
στη Γενεύη, στο πανεπιστήμιο του Τορίνο και στη Νομική Σχολή Αθηνών
ως εξωτερικός συνεργάτης.