Γυναίκες ενοχής
Πληθύναμε.
Κυκλοφορούμε όλο και περισσότερες.
Γυναίκες πιράνχας.
Απογυμνώνουμε.
Γυναίκες χαμαιλέοντες.
Μεταμορφωνόμαστε.
Γυναίκες κανίβαλοι.
Καταβροχθίζουμε.
Γυναίκες αράχνες.
Στυγνοί άρπαγες
Αμείλικτοι κατακτητές.
Υφαίνουμε τα δίκτυα μας.
Ύπουλα σαν την αράχνη.
Στήνουμε τον ιστό μας παντού
Στο δρόμο, στα γραφεία, στα εργοστάσια.
Απομυζούμε ηδονικά
τα ανυποψίαστα θύματα.
Τα αφήνουμε να κρέμονται,
θλιβερά, άβουλα σκέλεθρα.
Τρόπαια μιας ατέρμονης βουλιμίας.

Την ώρα που νόμιζαν
πως μπορούν να πετάξουν
                             Από την συλλογή "Η ανοχή του φύλου"


Ιουλία Ζαννάκη - Λιάλιου
Γεννήθηκα στην Βουρκωτή Άνδρου. Πρωτοδημοσίευσα ποίηση σε λογοτεχνικά περιοδικά το 1965.
Αργότερα ασχολήθηκα με όλα σχεδόν τα είδη του γραπτού λόγου.
Διακρίθηκα σε έξι πανελλήνιους ποιητικούς διαγωνισμούς, ένα παιδικής και δύο νεανικής λογοτεχνίας. Έχουν εκδοθεί τα βιβλία μου:
"Ιστορίες από τα καπνοχώραφα της Μακεδονίας" (Κέδρος)
Ποιήματα
                          Γυναίκες του οίκου..


Τα δακτυλικά του αποτυπώματα στο πρόσωπο.
Ο ερχομός του στο σπίτι, οργή
Στο στρωμένο τραπέζι, θυμός.
Το υψωμένο του χέρι σημαδεύει.
Σκοπεύει  τη σιγουριά, την περηφάνεια μας.
Ακόμα κι όταν λείπει, το νοιώθουμε.
Η σκιά του στέκεται στους τοίχους.
καλύπτουμε τα σημάδια να μη φαίνονται.
Έτσι ξορκίζουμε την ντροπή μας.
Μέσα μας καθημερινά κυκλοφορεί ο φόβος.
Σιωπηλά φαντάσματα, ωχρά,
περπατάμε σιγά να μην ξυπνήσουμε το θεριό.
Στη γωνιά θεατές μιας άνισης μάχης, τα παιδιά.
                                Από την συλλογή "Η ανοχή του φύλου"
"Στον ασκητισμό των φυτών" (Ποίηση)
"Το τελευταίο παιχνίδι" (Σπάθης)
"Το ποτάμι που έρχεται κρυφά" (Κέδρος)
"Μια περιπέτεια που δεν τελείωσε" (Κέδρος)
"Στην παλιά μου γειτονιά" (Καστανιώτης) Συμμετοχή σε ανθολογία
"Θυμάμαι" Λογοτεχνικό ημερολόγιο 2000
Ανθολογία Θαλασσινών ποιητών (Γαλάζιοι ορίζοντες - Λονδίνο)
Επτά ποιητικές συλλογές παραμένουν ανέκδοτες. (Οικονομικοί λόγοι)
Μέχρι το 1984 δημοσίευα ποίηση, διήγημα και ευθυμογράφημα σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.
Στίγμα
Ουρλιάζοντας απεγνωσμένα στην ομίχλη
προσπαθούμε να αποφύγουμε τους παγετώνες.
Κανένα γνώριμο στίγμα δε μας ορίζει.
Το πλοίο μας ακυβέρνητο παραπαίει
ανάμεσα στην ύπαρξη και την εξαφάνιση.
Βράχνιασε πια η σφυρίχτρα στο ακαθόριστο.
Σβύνουμε τις μηχανές κι αφηνόμαστε.
Τα μελλοντικά σφάλματα ορίστηκαν
και ο σταθμός ελέγχου αδιαφορεί.
                                    Από την συλλογή "Ψιθυριστές"

Τα δύο ποιήματα που ακολουθούν προέρχονται από την ποιητική συλλογή  "Αγνοούμενοι".

1.

Στ` αβύθιστα κρίνα, αμόλυντες,
σκιές ανθρώπων διαβαίνουν,
ιδεατές μορφές χρυσοΰφαντες,
πλάσματα φαντασίας αγαλήνευτα
οι δροσουλίτες της θάλασσας

                   2.
                          
                   Σπαργανωμένοι τα ρούχα της θάλασσας
                     λικνίζονται στην αιώρα του σύμπαντος.
                       Κοράλλια πολύμορφα
                       κι ανεμώνες θροΐζουν στο διάβα τους,
                       Ρότες ατελείωτες διανύουν
                       δίχως πουθενά ν` απαγκιάζουν.
                       Στίγμα, ανέλπιδο, οι Αγνοούμενοι.