Γιάννης Ζαννάκης
Γεννήθηκε  στην Βουρκωτή της Άνδρου. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του μπαρκάρισε σε φορτηγά ποντοπόρα βαπόρια.
Εργάστηκε είκοσι χρόνια στην θάλασσα μέχρι τα πενήντα του, οπότε και πήρε σύνταξη.
Τού έχει απονεμηθεί το δεύτερο και το τρίτο βραβείο πεζογραφίας στους διαγωνισμούς του θεσμού Καββαδία. Έχει εκδώσει το "Βαπορίσιο κοκτέιλ" και το ναυαγοί λιμανιών" (Θαλασσινά διηγήματα) καθώς και το "ποιητικό φλερτ" (στεριανά ποιήματα)

Ποιήματα
Αρχαιρεσίες
Να το ξέρεις θέλω
με σένα κοιμάμαι
στα όνειρά μου
ζω ευτυχισμένος
μα όταν ξυπνάω
σε χάνω
κι όπου κι αν πάω
μου λείπεις
σε αναζητάω

από μακριά
όταν σε βλέπω
στην αγορά
μικρή μου κυρία
η καρδιά μου
φουντώνει
ο νους μου
τιμόνι
αλλάζω πορεία

μη μ' ανταμώσεις
και σου θυμίσω
πως σε λατρεύω
και πάλι θυμώσεις
χωρίς να γυρεύω
ν' ανταποδώσεις

και ας λαχταράω
να σε χαιρετήσω
να σμίξουν τα χέρια
τους παλμούς
της καρδιάς σου
να υπολογίσω
Αίνιγμα

Κρύβεις το βλέμμα
μη το συναντήσω
διαβάσω το ψέμα
και σου μιλήσω

Κοιτάζεις πίσω
απ΄ τις βλεφαρίδες
για να νομίσω
πως δεν με είδες

Απώτερο άστρο
στου έρωτα
τον γαλαξία
αισθηματική
δείχνεις
αταραξία

Είσαι αίνιγμα
άλυτος γρίφος
με αυτό σου
που δείχνεις
το αδιάφορο
ύφος

Ένα αίνιγμα
που κατά βάθος
έχεις κλειδώσει
το μεγάλο σου πάθος
γιατί φοβάσαι
μη σε προδώση

Στα Αποίκια όσοι κατοικούνε
στο ονομά τους πια δεν ακούνε
γιατί πρόεδροι έγιναν όλοι
απ' τα Πατούρια ως το Τρικόλι

κυρία προεδρίνα καλημέρα
κύριε προεδρέ μας καλησπέρα
πως περνάτε πως τα πάμε
που θα πιούμε που θα φάμε

ανακοινώσεις στις πόρτες στις κολόνες
προσκλήσεις για καφέ μπουφέ και τσάι
ναι μεν προσχήματα για μικροοικονόμες
πλην όμως η ώρα μας ευχάριστα περνάει

πρόεδροι πάρεδροι και προεδρίνες
ταμίες γραμματείς και φαρισαίοι
ολοχρονίς τους δώδεκα τους μήνες
συνωμοτούν σαν γνήσιοι Εβραίοι

στη μάχη που γίνεται για το προεδριλίκι
υποψήφιοι υπόσχονται έργο μετά την νίκη
ψηφίζουνε τ' αρνιά βγαίνουν οι λύκοι
όχι για το αξίωμα μα για το χαρτζιλίκι

βεβαίως εξαιρούνται μερικές παρούσες
που διοργανώνουν ουζάκια και μπουφέ
αφού σαν μοναχούλες κι αναξιοπαθούσες
τη μοίρα ψάχνουν στο φλιτζάνι του καφέ

αμαζόνες με τεντομένα τόξα
στις τσέπες αμολούν τα βέλη
δον Κιχώτες κυνηγούν τη δόξα
κι όλοι σημαδεύουν τον Νταβέλη

γιατί αυτός τρυγάει το μέλι
και κάθε τόσο και λιγάκι
δίνοντας όπου εκείνος θέλει
γλείφει το μικρό του δακτυλάκι

πρόεδροι και προεδρίνες
βασίλισσες μέσα στην κυψέλη προσφέρουν στους κηφήνες
των εργατριών το μέλι